25 vite makth me Euron, sepse monedha e përbashkët është një fatkeqësi …

6 min read

Në 1 janar të vitit 2002, në krahët e premtimeve të Prodit dhe euroentuziastëve, euro zëvendësoi lirën e vjetër dhe të mirë. “Do të punosh një ditë më pak dhe do të fitosh sikur të kishe punuar një ditë më shumë”.

Kush nuk e mban mend profecinë e profesorit Bolonez? Asnjëherë nuk ishte një parashikim më i gabuar dhe i kundërshtuar nga faktet.

Megjithatë, Prodi është ende atje duke u pontifikuar, me rrethimin e tij të ndjekësve të papërshkueshëm nga e vërteta dhe mirësjellja. Një ushtri ekspertësh të vetëquajtur, të cilët gjatë viteve kanë shpenzuar lumenj boje dhe tufa letre për të na shpjeguar se jo, nuk ishte euro problemi, por “perceptimi ynë”.

Fajin e ka “perceptimi i qytetarëve”, argumentuan kampionët e monedhës së përbashkët, nëse rrogat nuk mjaftojnë më për të mbijetuar dhe nëse miliona njerëz kanë rënë në pragun e varfërisë.

“Në realitet, çmimet nuk janë rritur aq shumë,” u betuan ata, duke u shtirur se nuk e dinin se kostot fikse dhe ato të nevojave themelore janë rritur në qiell, ndërsa ato të lidhura me teknologjinë kanë rënë. Gjë që është e dukshme, duke qenë se objektet teknologjike janë bërë ndërkohë të përhapura dhe në përdorim të përbashkët. Më pas erdhën të dhënat e pagave.

Kush vërtetoi pa mundësi diskutimi se ata të italianëve mbetën në lojë. Madje më pak se njëzet vjet më parë. Kampionët e Euros priren të mos i përmendin këto shifra apo t’i minimizojnë ato. Dhe në vend të kësaj ata shpjegojnë gjithçka.

Sepse nëse pagat mbeten të ndenjura për njëzet vjet, ndërsa çmimet dyfishohen, siç e ka vërtetuar Istat, është sikur një dorë e padukshme të kishte nxjerrë gjysmën e parave nga xhepat tuaj.

Fuqia blerëse e italianëve është përgjysmuar. Ata që kanë pasur fatin të fitojnë lira, e dinë se me 2 milionë në muaj një familje mund të jetonte mirë. Me 1000 euro në muaj, megjithatë, sot nuk është e mundur as të mbijetosh nëse nuk kushton sakrifica të mëdha. Dhe pamundësia për të ndërtuar një të ardhme, një familje dhe për të sjellë fëmijë në botë: me pak fjalë, euro ka shkaktuar një katastrofë financiare dhe një katastrofë sociale.

Shumë mendojnë se shkaku kryesor i këtij makthi që na ndjek prej njëzet vitesh qëndron tek kursi i këmbimit i pranuar në momentin e transferimit të monedhës. Në realitet nuk është kështu. Një kurs këmbimi më i fortë për ne do të kishte penalizuar më tej eksportet tona.

Problemi i vërtetë është se kurset e këmbimit janë bërë fikse dhe të pandryshueshme. Një tragjedi për ekonominë tonë, një ndihmë për atë gjermane. Ekonomistët e aftë për të ruajtur qartësinë në ditët e hangoverit të euros, kur ngritja e dyshimeve konsiderohej blasfemi, e dinin këtë tashmë para vitit 2002. Evropa përbëhet nga vende që kanë struktura shumë të ndryshme.

Ekonomitë e forta u përfituan nga bashkimi me euron, duke imponuar modelin e tyre dhe duke shijuar një monedhë më të dobët e cila favorizoi eksportet. Ato me ekonomi më të brishta si Italia, Spanja, Portugalia dhe madje pjesërisht Franca kanë pësuar dëme serioze. Monedha e tyre u bë më e fortë dhe meqë nuk mund ta zhvlerësonin më, iu desh të shkurtonin shpenzimet dhe të korrigjonin buxhetet e shtetit.

Kjo ka çuar në shkurtimin e investimeve në sektorët themelorë, në shitjen jashtë vendit të shumë ekselencave industriale dhe të aseteve publike shumë të rëndësishme. Mbi të gjitha, duke mos qenë në gjendje të ndërhynin për monedhën, qeverive iu mbeti vetëm një mundësi tjetër përveç uljes së shpenzimeve: atë të rritjes së taksave dhe zhvlerësimit të pagave. Kjo është arsyeja pse sot fitoni më pak se njëzet vjet më parë dhe paguani një sasi të pafundme taksash.

Për ta bërë gjithçka edhe më të qartë, le të kujtojmë ndërhyrjet e realizuara nga Giuliano Amato në vitin 1992 për të “larë” llogaritë tona dhe për t’i lejuar Italisë të bashkohej me EMS dhe më vonë në Euro: Doctor Sottile filloi me një tërheqje të detyruar 6 për mijë në llogaritë bankare të italianëve. Më pas rriti moshën e daljes në pension, futi taksën minimale, pagesën shëndetësore, taksë mbi pasurinë për bizneset, tatimin e mjekut të familjes, taksat e shtëpisë dhe dyfishoi koston e taksës së makinës. Shpenzime që i paguajmë edhe sot.

Kjo është arsyeja pse shëndetësia jonë po shembet, mosha e pensionit do të arrijë së shpejti 80 vjeç, taksat po rriten pa pushim dhe vendi nuk po rritet. Pa investime, siç e di çdo sipërmarrës, nuk ka zhvillim. Nëse fuqia blerëse e njerëzve ulet, konsumi aktual zvogëlohet dhe ekonomia ngec. Me pak fjalë, ne kemi zgjedhur të bëjmë kosto anormale në kurriz të popullit italian për të hyrë në një sistem që vetëm mund të na penalizonte.

Qytetarëve nuk u kërkohet të dinë makroekonominë, prandaj nuk janë fajtorë. Gjithashtu sepse janë të dehur nga një propagandë njëkahëshe siç nuk është parë kurrë që nga ditët e Istituto Luce. Por politikanët dhe mbi të gjitha ekonomistët duhej ta dinin këtë. Ka përgjegjësi të mëdha që mbajnë ata që i lejuan të gjitha këto. Por në vend që të trajtojnë problemin, mediat në Itali vazhdojnë të fshijnë pluhurin nën tapet. Dhe ne paguajmë çmimin.

Doni të informoheni të parët për lajme ekskluzive?
Na ndiqni në Facebook: https://www.facebook.com/PatriotikMedia/ Abonohuni në kanalin tonë në Rumble: https://rumble.com/user/NewsPatriotikMedia
Telegram Chanel: https://t.me/patriotikmedia Twitter: https://twitter.com/PatriotikMedia
“Nuk bëhesh gazetar për te qene, i njohur por për të qene i dobishëm”
/PatriotikMedia

rreth autorit

You May Also Like

More From Author

+ There are no comments

Add yours