fbpx
Lajmet me te Klikuara

Rivendosja e Madhe synon t’i japë fund Lirisë së Shtypit, fjalës dhe shprehjes …

Read Time:7 Minute, 53 Second

Nga Birsen Filip

Qeveritë, korporatat dhe elitat kanë pasur gjithmonë frikë nga fuqia e një shtypi të lirë, sepse ai është në gjendje të ekspozojë gënjeshtrat e tyre, të shkatërrojë imazhet e tyre të krijuara me kujdes dhe të minojë autoritetin e tyre.

Vitet e fundit, gazetaria alternative është në rritje dhe më shumë njerëz po mbështeten në platformat e mediave sociale si burime lajmesh dhe informacioni.

Si përgjigje, shteti i korporatës, konglomeratet dixhitale dhe mediat kryesore kanë qenë gjithnjë e më shumë mbështetëse për heshtjen dhe censurimin e mediave alternative dhe zërave që sfidojnë narrativën zyrtare për shumicën e çështjeve.

Në takimin e fundit të Forumit Ekonomik Botëror në Davos, Zvicër, “komisionerja australiane e Sigurisë eSafety” Julie Inman Grant deklaroi se “liria e fjalës nuk është e njëjta gjë si e lirë për të gjithë” dhe se “do të kemi nevojë për një rikalibrim të një një gamë e tërë e të drejtave të njeriut që po zhvillohen në internet – nga liria e fjalës … për të qenë të lirë nga dhuna në internet.”

Ndërkohë, qeveria kanadeze po kërkon të kufizojë median e pavarur dhe lirinë e shprehjes nëpërmjet zbatimit të projektligjit C-11, i cili do ta lejonte atë të rregullonte të gjitha platformat audiovizive në internet në internet, duke përfshirë përmbajtjen në Spotify, Tik Tok, YouTube dhe klientët e podcast-it.

Në mënyrë të ngjashme, Mbretëria e Bashkuar po kërkon të prezantojë një projekt-ligj për sigurinë në internet, SHBA-ja “ndaloi” krijimin e një Bordi të Qeverisjes së Dezinformimit pas reagimit të ashpër dhe Bashkimi Evropian miratoi Aktin e tij të Shërbimeve Dixhitale, të cilat të gjitha synojnë të kufizojnë lirinë e fjalës. Përpjekjet e elitave dhe politikanëve për t’i mbyllur gojën disidentëve dhe mendimtarëve kritikë nuk janë diçka e re.

Në fakt, historia është plot me shembuj të “persekutimit të njerëzve të shkencës, djegies së librave shkencorë dhe çrrënjosjes sistematike të inteligjencës së njerëzve të nënshtruar”.

Megjithatë, këto përpjekje aktuale për të kufizuar lirinë e fjalës dhe të shtypit nga qeveritë e supozuara liberale janë ende disi ironike, duke pasur parasysh se edhe “kisha më intolerante e kishave, Kisha Katolike Romake, edhe në kanonizimin e një shenjtori, pranon dhe dëgjon me durim , një ‘avokat i djallit’.

Më i shenjti i njerëzve, me sa duket, nuk mund të pranohet në nderimet pas vdekjes, derisa të dihet dhe të peshohet gjithçka që mund të thoshte djalli kundër tij.”2

Shteti i korporatës, konglomeratet dixhitale dhe mediat kryesore duan të sigurojnë që ata të kenë autoritetin ekskluziv për të diktuar opinionet, dëshirat dhe zgjedhjet e njerëzve përmes teknikave të tyre të sofistikuara të propagandës. Për ta bërë këtë, ata madje i janë drejtuar shndërrimit të gënjeshtrave në të vërteta.

Në fakt, fjala e vërtetë tashmë ka ndryshuar kuptimin e saj origjinal, pasi ata që flasin të vërtetën për tema të caktuara tani akuzohen rregullisht për përhapjen e gjuhës së urrejtjes, dezinformimit dhe dezinformimit.

Aktualisht, e vërteta nuk është “më diçka që mund të gjendet, me ndërgjegjen individuale si arbitrin e vetëm nëse në ndonjë rast të veçantë provat (ose qëndrimi i atyre që e shpallin atë) garantojnë një besim; ajo bëhet diçka që duhet përcaktuar nga autoriteti, diçka që duhet besuar në interes të unitetit të përpjekjes së organizuar dhe që mund të duhet të ndryshohet siç e kërkojnë kërkesat e kësaj përpjekjeje të organizuar.”3

Megjithatë, modifikimi i përkufizimit të së vërtetës vjen me potencial për rrezik të madh, pasi kërkimi i së vërtetës shpesh kontribuon në përparimin njerëzor në atë që çon në zbulime që përfundimisht i sjellin dobi shoqërisë në përgjithësi. Duhet theksuar se e vërteta nuk është aspak e vetmja fjalë, kuptimi i së cilës është ndryshuar kohët e fundit për të shërbyer si instrument propagande; të tjerat përfshijnë lirinë, drejtësinë, ligjin, të drejtën, barazinë, diversitetin, gruan, pandeminë, xhxhabin, etj.

Kjo është shumë shqetësuese, sepse përpjekje të tilla për “perversionin e gjuhës, ndryshimin e kuptimit të fjalëve me të cilat shprehen idealet” e klasës sunduese janë një tipar konsistent i regjimeve totalitare.

Ndërsa një numër qeverish liberal-demokratike lëvizin gjithnjë e më shumë drejt totalitarizmit, ata duan që njerëzit të harrojnë se ekziston “ndryshimi më i madh midis supozimit të një mendimi të vërtetë, sepse, me çdo mundësi për ta kundërshtuar atë, ai nuk është hedhur poshtë dhe supozimi e vërteta e saj me qëllim që të mos lejohet përgënjeshtrimi i saj.”5

Sipas tyre, “kritika publike apo edhe shprehjet e dyshimit duhet të shtypen sepse ato tentojnë të dobësojnë mbështetjen publike.”6

Në fakt, ata besojnë se të gjitha pikëpamjet dhe opinionet që mund të hedhin dyshime ose të krijojnë hezitim duhet të kufizohen në të gjitha disiplinat dhe në të gjitha platformat. Kjo është për shkak se “kërkimi i painteresuar për të vërtetën nuk mund të lejohet” kur “shfajësimi i pikëpamjeve zyrtare bëhet objekti i vetëm” i klasës sunduese.7

Me fjalë të tjera, praktikohet kontrolli i informacionit dhe zbatohet uniformiteti i pikëpamjeve në të gjitha fushat nën sundimin totalitar.

Shtypja e lirisë së shtypit, fjalës, shprehjes dhe mendimit do të thotë se brezave të tanishëm dhe atyre të ardhshëm do t’u “privohet mundësia e shkëmbimit të gabimit me të vërtetën: nëse është gabim, ata humbasin, atë që është pothuajse po aq përfitim, perceptimin më të qartë”. dhe përshtypje më e gjallë e së vërtetës, e prodhuar nga përplasja e saj me gabimin.”8

Ata janë gjithashtu në rrezik të bëhen injorantë për faktin se e vetmja mënyrë në të cilën një person mund të njohë “të gjithë një temë” është duke “dëgjuar atë që mund të thuhet për të nga persona të çdo llojllojshmërie opinionesh dhe duke studiuar të gjitha mënyrat”. në të cilën mund të shikohet nga çdo karakter i mendjes.”9

Kjo do të thotë, brezat e tanishëm dhe të ardhshëm nuk do të jenë të vetëdijshëm se “zakoni i qëndrueshëm për të korrigjuar dhe plotësuar” “opinionet” e veta duke e krahasuar atë me ato të të tjerëve, aq larg nga shkaktimi i dyshimit dhe hezitimit në zbatimin e tij në praktikë, është i vetmi. baza e qëndrueshme për një mbështetje të drejtë në të.”10

Aktualisht, ka të ngjarë që masat nuk e konsiderojnë lirinë e shtypit, fjalës, shprehjes dhe mendimit si veçanërisht të rëndësishme, sepse “shumica e madhe rrallëherë është në gjendje të mendojë në mënyrë të pavarur, që në shumicën e çështjeve pranojnë pikëpamjet që ata gjejnë. të gatshme, dhe se ata do të jenë po aq të kënaqur nëse lindin ose nxiten në një grup besimesh ose në një tjetër.”11

Megjithatë, askush nuk duhet të ketë fuqinë dhe autoritetin për të “zgjedhur ata të cilëve” duhet “të rezervohet” liria e mendimit, ndriçimit dhe shprehjes.

Në fakt, John Stuart Mill shkoi aq larg sa të pretendonte se “nëse i gjithë njerëzimi minus një do të kishte një mendim, dhe vetëm një person do të kishte mendimin e kundërt, njerëzimi nuk do të ishte më i justifikuar për ta heshtur atë një person, sesa ai, po të kishte fuqi, do të justifikohej të heshtte njerëzimin.”13

Ai shtoi më tej se heshtja e shprehjes së një opinioni është në thelb një akt i “grabitjes së racës njerëzore”, i cili vlen si për brezat e tanishëm ashtu edhe për brezat e ardhshëm.14

Edhe pse shtypësit mund t’ua mohojnë të vërtetën njerëzve në një moment të caktuar kohor, “historia tregon se çdo epokë ka pasur shumë mendime të cilat epokat e mëvonshme i kanë konsideruar jo vetëm të rreme, por edhe absurde; dhe është po aq e sigurt se shumë mendime, tani të përgjithshme, do të refuzohen nga epokat e ardhshme, siç është se shumë, dikur të përgjithshme, refuzohen nga e tashmja.”15

Nëse përpjekjet aktuale për të shtypur lirinë e shtypit, fjalës, shprehjes dhe mendimit kanë sukses, atëherë kërkimi për të vërtetën përfundimisht do të braktiset dhe autoritetet totalitare do të vendosin se cilat “doktrina duhet të mësohen dhe publikohen”.16 Nuk do të ketë kufij për të. të cilët mund të heshtin, pasi kontrolli i opinioneve do të shtrihet tek të gjithë njerëzit në të gjitha fushat.

Prandaj, krijuesit e politikave autoritare bashkëkohore duhet të kujtohen për rëndësinë thelbësore të lirisë së fjalës, shprehjes dhe mendimit, të cilën Gjykata e Lartë e SHBA-së e njohu në çështjen e vitit 1957 Sweezy kundër New Hampshire kur vendosi se:

“Të imponosh çdo xhaketë të ngushtë mbi udhëheqësit intelektualë në kolegjet dhe universitetet tona do të rrezikonte të ardhmen e kombit tonë. Asnjë fushë e edukimit nuk është kuptuar aq plotësisht nga njeriu sa nuk mund të bëhen ende zbulime të reja…. Mësuesit dhe studentët duhet të qëndrojnë gjithmonë të lirë për të pyetur, për të studiuar dhe për të vlerësuar, për të fituar pjekuri dhe mirëkuptim të ri; përndryshe, qytetërimi ynë do të ngecë dhe do të vdesë…. Forma jonë e qeverisjes është e ndërtuar mbi premisën që çdo qytetar të ketë të drejtën të angazhohet në shprehje dhe shoqërim politik.

“Kjo e drejtë ishte e përfshirë në Amendamentin e Parë të Ligjit për të Drejtat. Ushtrimi i këtyre lirive themelore në Amerikë ka qenë tradicionalisht përmes mediave të shoqatave politike…. Historia e ka vërtetuar mjaft virtytin e veprimtarisë politike të grupeve minoritare, disidente, të cilët kanë qenë herë të panumërta në pararojë të mendimit demokratik dhe programet e të cilëve u pranuan përfundimisht. Thjesht joortodoksia ose mospajtimi nga zakonet mbizotëruese nuk duhet të dënohet. Mungesa e zërave të tillë do të ishte një simptomë e sëmundjes së rëndë në shoqërinë tonë.”

/PatriotikMedia/

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

rreth autorit

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Translate »
error: Materiali eshte i mbrojtur !!